میعاد سرخ
مثل سيب های باغ تنها زمانی مرا به ياد خواهی آورد كه دستی غريب برای چيدنم بلند شده باشد
خوشحالم از اينكه تو رو دارم تو رو دارم به خودم می بالم تو اين قلب ديوونه جای تو هيچ كسی رو نه نه نمی يارم نمی يارم به روت عاشق شدم نمی خوام ببينی حال بدم دوست دارم تو رو دوست دارم به خدا حتی بيشتر از خودم زندگیبا تو خيلی شيرينه حتی تلخياش به دل ميشينه هركسی كه عشق ما رو ديده حسودی ميكنه تا می بينه می بينه دستای ما گره خورده زيبايی چون تو به من دل سپرده ميسپارم اين عشقو دست خدا حالا كه غم ها بين ما مرده مردمو زنده شدم تا دلت واسه من لرزيد وُ ديوونه شد اين احساس عاشقونه بگو تو دلِ تو جا شد يا نشد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ گريه كن تو می تونی پيش اون نمی مونی اون ديگه رفته بسه تمومش كن گريه كن ته خطه عشق تو ديگه رفته تو دل يكی ديگه نشسته تمومش كن چشم به راه نشين اينجا می مونی ديگه تنها گريه نكن ديگه اون نمياد خونه دست بكش ديگه از اون طفلكی دل داغون اون ديگه خوشه فكرنكن حالتو میدونه تنها می مونی آخه اينو می دونی مثل اون پيدا نميشه اشكات می ريزه آخه اون واست عزيزه يادش می افتی دلت آتيش ميگيره می گی كاش برگرده پيشت راهی نداری تو بايد طاقت بياری آخه ميدونی نميشه طعنه نزن به گريه هام تنها تو ميمونی برام تنها تو ميشناسی منو ای پريزاد قصه هام تنهاصدای پای تو حرمت خونه منه ميميرم و خاك تنو به دست آسمون ميدم داد ميزنم تو كوچه ها زندگی سهم عاشقاس گناه عشق پای خودم هرچی كه هست لطف خداس نمی دونم چقدر كمه فرصت پروانه شدن شعله زدن به رسم شمع،لذت ويرانه شدن من اون قلندر شبم شعله نمی سوزه تنم قربونی وصال تو پوست نجيب پيرهنم طعنه نزن به گريه هام اشكای تازه تر ميخوام رسم وفا نيست كه منو جا بذاری تو غصه هام چطور دلت اومد بری؟ بعد هزارتا خاطره... تاوان چی رو من ميدم اينجا كنار پنجره! چطور دلت اومد بری؟ چطور تونستی بد بشی؟ تو اوج بی كسيم چطور تونستی ساده رد بشی؟ چطور دلت مياد با من اينجوری كنی؟ شايد همين الان تو هم داری به من فكر ميكنی! چطور دلت اومد كه من اينجوری تنها بمونم؟ رفتی سراغ زندگيت نگفتی شايد نتونم دلم سبك نشد ازت دلم هنوز ميخواد بيای حتی بااينكه ميدونم شايد ديگه منو نخوای بذار كه راحتت كنم از توی رويات نميرم ميخوام كنار پنجره به يادت آروم بميرم يا رب سببی ساز كه يارم به سلامت بازآيد و برهاندم از بند ملامت خاك ره آن يار سفر كرده بياريد تا چشم جهان بين كنمش جای اقامت فرياد كه از شش جهتم راه ببستند آن خال وخط وزلف ورخ وعارض وقامت ای خدا کاش امروز به جای نهم،نوزدهم ماه بود هی روزگار........................ بيا گريه كن با من دلم بدجوری داغونه غم چشمای بارونيت مثه عاشق تو زندونه دارم ميخونم از چشمات دلت قصد سفر داره نمیدونم چرا موندی بی من دنيات چی كم داره خدايا گريه كن با من دعا كن رد شم از امشب اگه چندتا نفس مونده بذار بد شم من از امشب برو هرجا دلت ميخواد تو آزادی نه زندونی دلت غمگين نشه عشقم بری بدجوری مديونی به من بدجوری مديونی باز هم پاييز از راه رسيد ... پاييز فصل هزار رنگ و هزار خاطره،فصل دوستی های هزار ساله فصل زرد نارنج و ترنج فصل مهر و مهربانی،فصل شور ونشاط جوانی است. پاييز هميشه يك دنيا تازگی ويك بغل حرف های تازه و شنيدنی دارد فصلی است كه برگ هايش همه خواندنی است و هيچ كس از دوره آن خسته و دل زده نمی شود. خاطرات پاييز پشت نيمكت های چوبی و خط خطی شده و روی تخت سياه گچ نويسی شده شكل می گيرد و بعد از 9 ماه از بهترين روزها نابترين لحظه های زندگيتان را پر از جاودانگی می كند.مهر سر آغاز فصل آسمان های ابری،بادهای سرد،غروب های دل انگيز و برگ های نارنجی است اما هميشه بوی تازگی ميدهد بوی دوستی هايی كه تجديد می شود بوی قهر ها و آشتی هايی كه تكرار می شود.بوی كتاب ها و دفترهای تازه ای كه ورق می خورند و بوی اخم ها و لبخندهای معلم هايی كه هميشه خدا برای فردا و فرداهای ما دل نگران اند. مهر عطر كهنه خاطرات غبار گرفته بزرگتر ها را هم به همراه دارد اولين روز مدرسه وقتی كوچه پس كوچه های شهر پر می شود از قيل وقال بچه ها آنها هم با نفس گرم مهر قدم بر سرزمين رنگی خاطراتشان ميگذارند و ياد روزهای خوشی را زنده می كنند كه _فارغ از دغدغه های زندگی ماشينی و يكنواختی ملال آور روزها و شب هایی كه از پس هم می آيند_دنيا را از شور و شر سرخوشانه نوجوانه پر می كردند روزهايی كه ديگر هرگز در تاريخ زندگی تكرار نمی شوند. شايد اگر كمی دقت كنيد در پس نگاه حسرتبار آنها حرف ناگفته دلشان را بخوانيد ((ما قدر لحظه های سبز مدرسه را ندانستيم شما بدانيد))
| Design By : Night Skin |
